Bu fikir aslında Dr. Annette Arlander’in Dear Olive Tree adlı video makalesini fark ettikten sonra oluştu.
Arlander’in çalışmasında zeytin ağacıyla kurduğu yazı-beden dili iletişimindeki karşılaşma makalenin temel araştırma sorusunu oluşturuyordu.
Evet bu bir sanat makalesiydi ancak disiplinler arası düşünebilme konusunda sanatı kamu yönetiminden ayırmasak mı sorusunu zordu zihnim.
Arlander, 19 dakika boyunca zeytin ağacına mektup yazıyordu ve yazılı akademik anlatının sınırlarını aşarak görüntü, ses, mekân ve bedensel deneyim aracılığıyla başka türlü bir araştırmanın mümkün olabileceğini gösteriyordu.
Bu çalışma, yerel katılımı ve yerel demokrasiyi sahada daha iyi kavrayabilmemiz adına bir araç olarak konumlandırabilir miydi!
Bence neden olmasın!
İnsanlar bir mahallenin çöp sorununu, sokak kirliliğini, parkların kullanımını veya geri dönüşüm uygulamalarını birlikte tartışırken literatürle desteklenmiş kamera bize ne gösterebilirdi?
Kimin söz aldığı, hangi önerinin desteklendiği, hangi noktada itiraz edildiği, insanların fikirlerini ne zaman değiştirdiğini ve ortak kararın hangi gerilimler içinden çıktığını da kaydedebilir miydik?
Bireysel beden dilimizden toplumsal beden dilimize uzanan bir eşik ya da rol model bulabilir miydik?
Bilmiyorum.
Ama
Arlander’in sanatsal araştırmasından hareketle başlayan düşünce, zihnimde yuvarlandı yuvarlandı ve yerel bir problemin ciddi masa oyunu aracılığıyla ele alındığı katılımcı bir araştırma modeline dönüşebilir miydi, bir çatlak açabilir miydik ve bunları bir kameranın sözcelemesiyle izleyebilir miydik?
İlginç ve denemeye değer bir mesele!
Bu fikri olgunlaştırdıkça nasıl yapabileceğimizi buraya notlarım.
0 comments:
Yorum Gönder